Poradnia laryngologiczna

Otorynolaryngologia – dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem chorób ucha (z gr. oros, otos), nosa (z gr. rhinos, rynos), krtani (z gr. laryngos), gardła (z gr. pharyngos) oraz innych narządów głowy i szyi. W obręb jej zainteresowań wchodzi także chirurgia gruczołów ślinowych, języka, zatok przynosowych, w tym także zabiegi endoskopowe zatok przynosowych: FESS, krtani: mikrolaryngoskopia. Otolaryngolodzy zajmują się też chirurgią szczęki – np. resekcja kości szczękowej (maksylektomia), zabiegami endoskopowymi przełyku (ezofagoskopia), czy dolnych dróg oddechowych (tracheobronchoskopia) oraz chirurgią rekonstrukcyjną. Jej nazwa potoczna to otolaryngologia lub najczęściej używana – laryngologia. Lekarz zajmujący się otolaryngologią to otolaryngolog (w skrócie laryngolog). Badanie laryngologiczne (badanie OtoRynoLaryngologiczne, w skrócie badanie ORL) – badanie lekarskie wykonywane przez laryngologa.

W jego skład wchodzi:

• badanie zewnętrzne ucha i okolicy zausznej;
• otoskopia – badanie przewodu słuchowego zewnętrznego i błony bębenkowej;
• rynoskopia – badanie jamy nosowej;
• badanie jamy ustnej;
• badanie gardła;
• rynoskopia tylna – badanie części nosowej gardła przez jamę ustną za pomocą lusterka i szpatuły;
• laryngoskopia pośrednia – badanie krtani za pomocą lusterka, w tym ocena części krtaniowej gardła;
• badanie węzłów chłonnych szyi.

Dodatkowo uzupełnieniem badania ORL może być:

• badanie akumetryczne;
• badanie otoneurologiczne – badanie obwodowego narządu równowagi, w tym badanie oczopląsu;
• badanie czynności nerwu twarzowego i innych nerwów czaszkowych

Do badania ORL laryngolog używa najczęściej lustra czołowego lub lampy czołowej i specjalnych narzędzi.